nea nang 08

“มีตือฮวนด้วยนะลูก ไส้เปื้อยเปื่อย” เธอชวนต่อ

นายเช้งกำลัง แทงลอตเตอรี่” ในใจ

“ถ้าไม่ออกรางวัลละก็ กูยอมให้ตัดคอเอ้า”

จริงอย่างที่คิด

เพราะว่าพอขึ้นบ้าน พลับพลาก็ปราดไปที่โทรศัพท์ทันที เกือบ

ไม่ได้หยุดพูดกับบิดาผู้นั่งรออยู่ที่ยกพื้นขานเรือน

*ขอเวลานอกประเดี๋ยวค่ะคุณพ่อ ลูกมีธุระด่วน”

ว่าพลางหล่อนก็เดินเข้าไปในห้องกลาง หมุนโทรศัพท์

ดูเหมือนเขาจะรอหล่อนอยู่แล้ว เพราะได้ยินเสียงเขาทันที

“วันนี้กลับบ้านวันหรือคะ”

“คุณเพิ่งถึงหรือฮะ”

“ค่ะ…ถึงปุบก็โทรปั๊บเลย”

เนื้อนาง 93

Page 6

“ผมก็เหมือนกัน กะว่าเครื่องเข้าหกโมง กว่าจะออกมาได้อีกครึ่ง

ชั่วโมง ผมถึงบ้านหกโมงครึ่งพอดี นับเป็นวันแรกตั้งแต่เข้ารับตำแหน่..

ไม่งั้นผมจะถึงบ้านอย่างเร็วทุ่มครึ่ง อย่างช้าสองทุ่มครึ่งทุกวัน

“น่าสรรเสริญ..คุณทำงานหนักจริงๆ

ส่วนตัวนะคะ

แบบนี้คงต้องหาเวลาพัก

“ครั้งต่อไป ก็เริ่ม…สองทุ่มหรือกว่านั้น สำหรับวันนี้…. เขาพูดเร็ว

ราวกับว่าจะไม่มีโอกาสพูดอีกแล้ว ” เดี๋ยวผมจะไปรอคุณที่…ซอย..”

าเริม

เขาเอ่ยถึงร้านอาหารอีกหนึ่งซึ่งไม่ใช่ที่เก่า

“โอเคค่ะ เดี๋ยวฉันขออาบน้ำแต่งตัวแป๊บเดียว ซึ่งรถยี่สิบนาที”

624

วางหูแล้ว พลับพลาวิ่งเข้าห้องน้ำ ครู่ต่อมาหล่อนก็หอมฟุ้งออก

องเขาห

จากประตู

บิดามารดากำลังรออยู่ที่โต๊ะอาหาร…ต่างคนต่างหน้าซีดเมื่อเจอ

ชุดเมื่อเจอ

ลูกสาวคนงามเดินเข้ามาโอบกอดอย่างประจบ

“จะไปไหนอีกล่ะลูก” คุณวิกรมถาม

” มีนัดด่วนเลยค่ะคุณพ่อ

ลูกถือจดหมายลับเฉพาะจากรอง

ประธานฯ จะต้องให้เขาคืนนี้” หล่อนทำที่ตบกระเป๋าถือ

“กับข้าวเลยเป็นหมันไปอีก” คุณพรรณอรพูดเสียงแห้ง

94 | กฤษณา อโศกสิน

Page 7

“โถ…คุณแม่” พลับพลาคลานไปจับเธอที่แก้ม ลิปสติกเลยติดอยู่

ตรงนั้นเป็นจ้ำ

6V

ลูกสาวหัวเราะคิก รีบใช้นิ้วเช็ดแรงๆ

“ลองตื้อฮวนนิดชีลูก” เธอคะยั้นคะยอ “ซ้าไปสักครึ่งค่อนชั่วโมง

คงไม่เป็นไรหรอกน่า

*ไม่ได้ค่ะ…เรื่องมันด่วนจริงๆ” หล่อนส่ายหน้าพลางมองดูไส้หมูที่

แซมด้วยผักกาดดองอย่างดีนั่นชิ้นบาง

ลอยฟ่องอยู่ในชามโคมใบใหญ่

กำลังร้อนระอุน่ากิน “เอางี้ดีกว่า…เหลือไว้ให้ลูกซักถ้วย แล้วลูกจะ

กลับมาทาน”

พริบตาต่อมา…เสียงเครื่องยนต์ก็หายลับไปจากประตูและซอย

บ้าน

นายเซ้งยืนยิงฟันขาวอยู่หน้าครัว บอกนางอิ่มว่า

“กว่าแล้วมั้ยล่ะ นี่ถ้าแทงหวยก็รวยแล้วซี”

นางอิ่มสั่นหัวดิก

“คุณหนูนี่ยังไงของแกก็ไม่รู้ จะอยู่กินข้าวกะพ่อแม่ซักมื้อดูลำบาก

ยากแค้นซะจริงเลย แกไปไหนของแกน้อ ดึกดื่นเที่ยงคืน” คนครัวบ่น

พิมพำ

เนื้อนาง 95

|

Page 8

*เฮ้อ….อย่าถามดีฝ่า” นายดีผัวนางอิ่ม พ่อของหนุ่มเติมตัดบท

66

“เดี๋ยวไอ้เติมได้ยินมันก็ตะคอกเอาอีกหรอก มันตีบังกั้นนายยังกะอะไร

มันว่า…เพื่อกนี้ไม่รู้เรื่อง มุดหัวอยู่แต่ในกระบอกไม้ คุณหนูท่านทำงาน

ระดับชาติ”

เงาของใครคนหนึ่งเคลื่อนลงมาตามบันไดหลัง พลางเรียกนางอิ่ม

เคลือนลง

“อิ่ม…แบ่งตือฮวนใส่หม้อเล็กแล้วอุ่นไว้ด้วยนะ ดีกๆ คุณหนูจะ

กลับมาทาน

นางอิ่มโผล่จากประตูครัว เงยหน้าขึ้นมองคนบนบันได

“น่าเหนื่อยหน่ายแทนคุณหนู…ทำงานตลอดเลย

“ฮื่อ…งานของคุณหนูไม่เหมือนใคร” แม่เรียงตอบเรียบๆ เบาๆ

ปลื้มในน้ำเสียง “ไม่มีเวลาล่ำเวลาตายตัว”

“เจ้าเติมแน่ะค่ะ มันรู้ดี”

“ดีแล้วที่มันรู้” แม่เรียงย้ำคำ ยังคงยืนเกาะราวบันได บางที…ถ้า

เมื่อย..เธอก็จะนั่งลงขั้นบันไดนี่แหละ แล้วคุยกับนางอิ่มซึ่งเป็นคนเดียว

ในบ้านที่แม่เรียงชอบคุยด้วย

มน”

ชิงเ

เมเรีย

ถ้าเป็นยามเย็น เธอก็จะช่วยทำกับข้าวพลางคุยพลาง

96 | กฤษณา

อโศกสิน

Page 9

“มันว่าคุณหนูรับภาระแยะ ถ้าไม่ใช่คนเก่งจริงๆ ละก็ ฝรั่งเขาไม่

จ้างหรอก”

“ใช่” แม่เรียงพยักพเยิด

“อยากรู้จังเลยว่า คนเก่งๆ สวยๆ อย่างคุณหนูนี่ จะแต่งงานกะ

ใครก็ไม่รู้ ไม่เคยเห็นคุณหนูมีแฟนซักที”

*แหม…เขาก็ต้องมีมังแหละ แต่คงยังไม่เหมาะใจมั่ง” แม่เรียงว่า

“โอ๊ย..ผู้ชายที่จะมาเป็นคู่ของท่านน่ะ…” นายดีซึ่งยังคงนั่งอยูที่

เก้าอี้หวายเก่าๆ หน้าครัว รอกินข้าว ร้องเบาๆ “ผมยังมองไม่เห็นเลย.ไม่

66

เห็นคู่ควรกะท่านจริงๆ”

แม่เรียงรู้สึกเป็นสุข พองบานในหัวใจ ภูมิใจในบุตรสุดรักที่ซึ่งแม้

จะมิได้เยื่อใยเธอสักเท่าไหร่ เธอก็แอบชื่นชมโสมนัสอยู่เงียบๆ…และมิ

ว่างเว้นที่จะเก็บเอาหล่อนมาเป็นหัวข้อสนทนากับบริวารในบ้าน

96621

เกา

ตาม

ประสาคนที่มีฐานะใกล้เคียงกัน

“นั่นซี…ค.ต้องรวย ต้องหล่อ ต้องหรูกระมังคะคุณ” นางอิ่ม

คาดคะเน

ทุกคนในบ้านอยากเห็น แฟน” คุณหนูเป็นกำลัง เพราะนับตั้งแต่

คุณหนูกลับถึงกรุงเทพฯ ก็ยังไม่มีใครสักคนได้เห็นหนุ่มหน้ามนคนที่นาง

นทีนาง

เนื้อนาง 97

Page 10

อิ่มวาดภาพไว้ว่าจะต้องเลิศลอยด้วยคุณสมบัตินานาประการ เหยียบย่าง

เข้ามาในประตูบ้านนี้เลย

นัยว่าคุณหนูมีแฟนอยู่เมืองนอก เพราะคุณพรรณอรทำท่าแย้ม

พรายไว้อย่างนั้น

“ถ้าไม่ดีไม่เด่น คุณหนูก็คงไม่เอา” นายเช้งว่า แม้จะนึกหมั่นไส้

หลายหนเวลาพลับพลาเมินหมางกับแม่เรียง หรือแสดงอาการหลงตัวเอง

ว่าตัวเองต้อง แน่” กว่าผู้ชายทั้งโลก แต่เนื้อแท้แล้ว คนขับรถวัยกลางคน

ก็รักและปรารถนาดีต่อลูกนาย “คิดดูซิ ผู้หญิงเก่งๆ อย่างคุณหนู ไปคว้า

เอานายอะไรจ๋องๆ เช่อๆ มาตามหลังต้อยๆ อยู่ได้ไง คุณหนูจะทนไหว

เหรอ?

* แต่ผู้ชายที่จะอยู่กับคุณหนูได้ ต้องยอมคุณหนูนะ” นางอิ่มนึกฝัน

ต่อไป

แม่เรียงฟังแล้วนั่งยิ้มอยู่บนบันได

คืนนี้ คุณพ่อคุณแม่ ได้แต่เจื่อนซีดอีกตามเคย เพราะลูกรักแล่น

ปรู้ดออกไปแล้ว

*คิดดูซิ ถ้าเกิดมาแข็งแข่งกะคุณหนู บ้านพังมั้ยล่ะ”

นายดีเห็นด้วย

98 | กฤษณา อโศกสิน

Page 11

*ข้างนึงแข็ง อีกข้างนึ่งก็ต้องย่อมเยาหน่อยละ” ผัวนางอิ่มพึมพำ

“อย่าเดาเลยน่า” แม่เรียงพูดจากบนบันได “เดาไปก็ป่วยการผิด

หมดแหละ คุณหนูเลือกมากจะตาย ไม่งั้นจะอยู่มาได้ไงโดยไม่มีแฟน จน

อายุจะสามสิบแล้ว”

“สามสิบแล้ว เอ๊ะ! คุณหนูจะสามสิบแล้วเหรอคะคุณ”

ฮือ…จะสามสิบแล้ว” ว่าพลางแม่เรียงก็เริ่มไล่ พ.ศ. ความจำอัน

เกาะติดอยู่ในใจ

นับเป็นส่วนเสี้ยวแห่งความภาคภูมิซึ่งคนอย่างเธอมี

โอกาสให้กำเนิดหล่อน

*ตายจริง! คุณหนูไม่กลัวเป็นสาวแก่เหรอนี่”

“ก็ไม่เห็นน่ากลัวอะไรเลย…” แม่เรียงว่า “เป็นก๊อเป็นไปซี ผู้หญิง

เป็นสาวแก่ แต่เป็นอธิบดี เป็นรัฐมนตรี เป็นนายกฯ น่ะมันก็คุ้มกันไม่ใช่

เรอะ”

นางอิ่มนิ่ง

“คุณเรียงนี่เห็นเงียบๆ งี้เถอะ” คนครัวคิด ฝันเฟื่องเรื่องลูกสาวได้

สวยหรูดีนัก

อึงเร

ตรงกันข้ามกับคุณหญิงรายนั้นกำลังส่ายตาหาชายหนุ่มขนาด

“กำลังกิน” ระหว่างสามสิบถึงสามสิบห้าอยู่ทุกวันเลย

เนื้อนาง 99

Page 12

“ลูกฉันน่ะ ถ้าได้ดอกเตอร์ถึงจะเหมาะ”

100 | กฤษณา อโศกสิน